Η τροφή σου το φάρμακό σου...το φάρμακό σου η τροφή σου

Ταξίδι μ΄ένα σακουλάκι ή ποιός φταίει τελικά;

Θυμάμαι πριν κάμποσο καιρό  μια ανάρτησή μας, εδώ στο "βοτανο-λογικά_που παρακινούσαμε τους ΄Ελληνες καταναλωτές να εμπιστευτούν τους Έλληνες παραγωγούς και ιδιαίτερα τους νέους αγρότες ή κτηνοτρόφους που έχουν όραμα, μεράκι και όνειρα.
Ακολούθησε ένας διάλογος και αρκετές φορές αντίλογος περί τιμών. Πολλοί φίλοι εστίαζαν στη διαφορά τιμής, ενός προιόντος από την Ελλάδα που φαινόταν ακριβότερο από τα εισαγώμενα και εμέσως πλην σαφώς τα "έβαζαν" με τον παραγωγό.
Επειδή όλη αυτή η κουβέντα πολύ με είχε προβληματίσει, δε σταμάτησα στιγμή να αναζητώ όλες τις αλήθειες και παραμέτρους που κρύβει ένα τέτοιο γεγονός. Σκέψεις, έρευνα, ατέλειωτες συζητήσεις με παραγωγούς...
Τυχαία όμως χθές , βρήκα την απάντηση. Φταίμε εμείς σαν καταναλωτές. Τελεία και παύλα!  

 
Επισκεπτόμενος με τον πιτσιρικά μου κατάστημα της γνωστότερης αλυσίδας παλιά παιχνιδιών και τώρα ότι βλάνει ο νους σου, το μάτι μου (και λόγω εποχής που ετοιμαζόμαστε να κρύψουμε τα μάλλινα) έπεσε στα ράφια με τα αντίστοιχα προιόντα. Προιόντα made in China, υποτίθεται με βάση τη λεβάντα για αντισκωριακό. Και λέω υποτίθεται γιατί ΜΟΝΟ λεβάντα δεν είχε. Αγόρασα ένα σακουλάκι με συνθετική 'Λεβάντα" σε κόκκους προς 0,99 ευρώ. Ανοίγοντάς το διαπίστωσα την ερευσιτεχνία των κατασκευαστών: κάτι που θυμίζει λεβάντα, με άπειρο πετρέλαιο χειρίστης ποιότητας και γύρω στα 50 συστατικά που δε χρειάζεται να είσαι μάντης Κάλχας για να μυρίσεις ΚΑΡΚΙΝΟ.
Αργότερα , πλήρως απογοητευμένος πήγα σε γνωστό κατάστημα με βιολογικά και παραδοσιακά προιόντα. Τα χέρια μου , χωρίς να έχω πιάσει το μείγμα(παρά μόνο σκίζοντας το σακουλάκι) ανέδιδαν αυτή την έντονη οσμή χημικού τελευταίας ποιότητας.
Το μάτι μου έπεσε στη φρέσκια Ελληνική λεβάντα(και τα άλλα βοτάνια) που επιμελώς αλλά χωρίς τη βιομηχανική συσκευασία του κκινέζικου προιόντος, είχε φροντίσει γνωστός στους περισσότερους βοτανοσυλλέκτης. Όλες μου οι αισθήσεις πλημμύρισαν το άρωμα που ανέδειδαν. Μια γλυκιά χαλάρωση χαλάρωσε το κορμί και το μυαλό μου.Άνοιξα το σακουλάκι από τα απλά συρραπτικά που συγκρατούσαν τις οδηγίες. Πήρα το πολύτιμο βοτάνι της ελληνικής γης και χάθηκα στον παράδεισο που ανέδινε η τραχιά υφή του. Ταξίδεψα στις άνυδρες βουνοπλαγιές των Κυκλάδων. Μέθυσα από το άρωμα του που μου έφερε στο νου Πάσχα στο νησί. Έκλεισα τα μάτια και ένας ολόλευκος τρούλος του ξωκλησιού μποστά απ' το απέραντο γαλάζιο του αρχιπελάγους μας συντρόφεψε τις μυρωδιές των παιδικών μου αναμνήσεων. Με μιας ξύπνησαν μνήμε;ς. Το φρέσκο ζυμωτό ψωμί με το λιόλαδο και την τριμμένη ρίγανη, που κρατούσαμε ξυπόλητα πιτσιρίκια στα χέρια, παίζοντας και τρέχοντας στα σοκάκια του νησιού.
Ναι! ήταν αυτές οι μυρωδιές των παιδικών μου χρόνων. Ναι! ήταν
αυτό το άρωμα που συντρόφευε τα καλοκαίρια μου. Ϊσως ήταν κι ο βασιλικός που δειλά αφημένος στο πρεβάζι της μικρής Στεφανίας, ήλπιζα να  κάνει το θαύμα του και να μου χαρίσει ένα χαμόγελο, αντάλλαγμα στ΄αρώματα που της πρόσφερα κρυφά. Ναι ! ήταν όλα αυτά.
Αγκάλιασα σφιχτά το μικρό σακούλι με το περίφημο βοτάνι του τόπου μου. Ταο έτριψα δυνατά στα χέρια, στα ρούχα, στο πρόσωπο να με εξαγνίσει απο τη βρωμιά του συνθετικού δήθεν βοτανιού. Και έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου κοιτώντας στα μάτια τον πιτσιρικά μου: αυτά τ΄αρώματα, αυτές τις θύμισες, αυτή την αγνότητα θα του χαρίσω με κάθε κόστος. Το αξίζει και ο γιός μου. Το αξίζει ο τόπος μου. Το αξίζουν τα βλογημένα   τα βοτάνια μας. 'Οσο κι αν αξίζει!
Πλησίασα στο ταμείο μη έχοντας καμία ενοχή. Ήξερα πως θα είναι ακριβότερο απ΄το υποκατάστατο, αλλά είπαμε...ΑΞΙΖΕΙ περισσότερο.
Έστω κι αν τελικά ο ήχος των πλήκτρων της ταμειακής έγραψε το ίδιο ποσό που πλήρωσα , για το κακέκτυπο.
Βγαίνοντας, χαμένος στις σκέψεις αναρωτήθηκα και σήμερα το μοιράζομαι εδώ μαζί σας. Τελικά ποιός φταίει;
Α.Γ.
Για το '' Βοτανολογικά"